Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Απόψεις που πρέπει να μας απασχολούν .....


Kάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο. Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρ...ες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα. Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας. Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype. Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάιδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση. Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες. Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation. Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε με SMS. Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι. Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών. Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια. Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο. Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό. Σήμερα μας το λέει ο navigator. Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας. Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε. Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα. Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ... Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή. Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο. Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος». Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»... Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς. Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες. Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη. Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε. Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα.... Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή....

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011


Είναι φορές που αναρωτιέται κανείς, καθώς ανατρέχει στην Ιστορία μας, τι συμβαίνει μ' εμάς τους «ωραίους» Έλληνες τέλος πάντων και από τη μια χτίζουμε Παρθενώνες και από την άλλη τόσα φιλελεύθερα πνεύματα και τόσους λαμπρούς άνδρες που στάθηκαν δρομοδείχτες για το λαό μας, τους οδηγήσαμε στην εξορία ή τη φυλακή. Τα λόγια του Γκαίτε: «Ο,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι και η Ελλάς για την ανθρωπότητα», αφ' ενός με κάνουν «εθνικά υπερήφανη», αφ' ετέρου με προβληματίζουν ιδιαίτερα. Κι αναρωτιέμαι: σίγουρα ο Γκαίτε είχε διαβάσει ελληνική ιστορία;
Ταξιδέψτε μαζί μου στο παρελθόν και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Ο Πυθαγόρας ο Σάμιος υπήρξε κορυφαίος φιλόσοφος (η αρχή είναι το ήμισυ του παντός), μαθηματικός, γεωμέτρης (πυθαγόρειο θεώρημα) και θεωρητικός της μουσικής. Είναι ο κατ’ εξοχήν θεμελιωτής των ελληνικών μαθηματικών και δημιούργησε ένα άρτιο σύστημα για την επιστήμη των ουρανίων σωμάτων, καθώς επίσης σ' αυτόν οφείλεται και η αριθμητική ερμηνεία του σύμπαντος. Μετά από τους διωγμούς που υπέστη αυτός και οι μαθητές του από τον κακόβουλο Κύλωνα, αποσύρθηκε στο Μεταπόντιο της νότιας Ιταλίας, όπου έθεσε ο ίδιος τέλος στη ζωή του, παραμένοντας σαράντα μέρες χωρίς τροφή.
Ο στρατηγός Μιλτιάδης, που έσωσε την Αθήνα κατατροπώνοντας τους Πέρσες στη μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.), μετά την αποτυχία του στην εκστρατεία της Πάρου κατά των Περσών, κατηγορήθηκε για προδοσία από τον Ξάνθιππο και πέθανε στη φυλακή από γάγγραινα λόγω πληγής στο πόδι του.
Ο Αριστείδης ο Δίκαιος ήταν επιφανής στρατηγός και άρχοντας των Αθηνών. Εκτός από τη σωφροσύνη και φιλοπατρία του, ήταν και ιδιαίτερα προσηλωμένος στο πνεύμα της δικαιοσύνης. Επειδή είχε αντιταχθεί στο ναυτικό πρόγραμμα του Θεμιστοκλή, οι τότε κρατούντες τον εξόρισαν. Τελικά πέθανε πάμπτωχος στην Αθήνα.
Ούτε κι ο Θεμιστοκλής όμως γλύτωσε την κατάρα του εξοστρακισμού και παρ' όλο που σ' αυτόν οφειλόταν η νίκη της ναυμαχίας της Σαλαμίνας (480 π.Χ.) και ο ίδιος μετέτρεψε την Αθήνα σε ναυτική υπερδύναμη, εξορίστηκε καταλήγοντας στην Περσία, στην αυλή του Αρταξέρξη, όπου αν και εχθρός έγινε δεκτός με ιδιαίτερες τιμές!!! Εκεί διάλεξε και να αυτοκτονήσει.
Επίσης στην εξορία πέθαναν ο Φειδίας, ο Αισχύλος, ο Ικτίνος, ο Ηρόδοτος, ο Αναξαγόρας, ο Θουκυδίδης, ο Αριστοφάνης, ο Σοφοκλής, ο Δημοσθένης ήπιε δηλητήριο, ενώ ο ίδιος ο Περικλής, στον οποίο οφείλεται ο Χρυσός Αιώνας, καθαιρέθηκε από το αξίωμα του στρατηγού και κατηγορήθηκε για κακοδιαχείριση του δημοσίου χρήματος.
Ο φιλόσοφος Σωκράτης, ο πατέρας της «μαιευτικής», μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ελληνικού και παγκόσμιου πολιτισμού, καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία της ασέβειας προς τους θεούς και της διαφθοράς των νέων. Ο πραγματικός λόγος βέβαια ήταν ότι η διδασκαλία του ξεσήκωνε τους νέους προκαλώντας ανατρεπτικές τάσεις. Ενώ είχε τη δυνατότητα να σωθεί, έμεινε στη φυλακή, πιστός στις ιδέες του και ήπιε το κώνειο, κατά διαταγή του νόμου.
Φτάνοντας στα νεότερα χρόνια η αγνωμοσύνη των Ελλήνων δεν φαίνεται να μειώνεται στο ελάχιστο.
 Ο ίδιος ο «γέρος του Μοριά», ο Κολοκοτρώνης, ο πρωτεργάτης της ελευθερίας, καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία το 1833, από τους πολιτικούς του αντιπάλους και τους Βαυαρούς, φυλακίστηκε, αλλά τελικά του δόθηκε χάρη. Τι να πει κανείς για τον Βενιζέλο; Δύο φορές έγινε απόπειρα δολοφονίας του, η μία μάλιστα μετά την πολλά υποσχόμενη Συνθήκη των Σεβρών, ενώ στις εκλογές του 1920 δεν εξελέγη καν βουλευτής. Καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο μαζί με τον Πλαστήρα κι εξορίστηκε στο Παρίσι, όπου και πέθανε. Ποια είναι άραγε αυτή η βαριά κατάρα που κουβαλά η Ελλάδα και σαν τον Κρόνο τρώει τα παιδιά της; Τι είναι αυτό που μας ενώνει μπροστά στον κοινό εχθρό κι όταν βρεθούμε μόνοι μας, μας κάνει να τρώμε τις σάρκες μας; Ή μήπως τελικά η διχόνοια, η λησμονιά κι η αχαριστία είναι ίδιον της φυλής μας;